قبلاً می دانید که اطلاعات در درایو دیسک شما در یک سری فایل ذخیره می شود. همچنین ممکن است بدانید که آن فایل ها را می توان با استفاده از پوشه ها سازماندهی کرد و پوشه ها می توانند در پوشه های دیگر وجود داشته باشند. با این حال، همه این سازمانها دارای یک اشکال کوچک هستند - میتوانند مکانیابی یک فایل خاص را کمی دشوار کند.
اینجاست که مسیرهای فایل وارد عمل می شوند. یک مسیر فایل را می توان به عنوان یک آدرس برای خانه شما مشاهده کرد. اطلاعات دقیق (در قالب استاندارد) برای مکان یابی هر فایل داده شده در یک درایو دیسک فراهم می کند. مسیر فایل با حرف درایو دیسک شروع می شود، مانند C:. به این شروع "مسیر" پوشه هایی که برای رسیدن به فایل پیمایش می شوند، اضافه می شود. هر مورد در مسیر فایل با یک بک اسلش از سایر موارد جدا می شود، به این ترتیب:
c:My FilesBudgetsCurrent YearResearchudget.xlsx
این مثال خاص نشان میدهد که فایل budget.xlsx (یک فایل اکسل) در پوشه Research ذخیره میشود، که به نوبه خود در پوشه Current Year ذخیره میشود، که در پوشه Budgets قرار دارد که در پوشه My Files قرار دارد.
هر نام مسیر - وقتی کاملاً واجد شرایط باشد، بنابراین هم حرف درایو و هم نام فایل را شامل می شود - منحصر به فرد و بدون ابهام است. نمی تواند یک نام مسیر تکراری برای آن فایل منحصر به فرد وجود داشته باشد.
باید توجه داشته باشید که ویندوز برای طول نام مسیرها محدودیتی قائل است - 260 کاراکتر. این ممکن است شخصیت های زیادی به نظر برسد، اما فراتر رفتن از آن نسبتا آسان است. برای مثال، مثال مسیر کاملاً واجد شرایط قبلی در این نکته 53 کاراکتر می گیرد. با اضافه شدن چند "سطح" زیرپوشه دیگر یا چند نام پوشه پرمخاطب دیگر، دسترسی به محدودیت آسان خواهد بود. قانون در اینجا این است که مطمئن شوید که پوشه خود را نامگذاری کرده اید و سلسله مراتب خود را به گونه ای ساختار می دهید که خطر رسیدن به این محدودیت طول 260 نویسه را کاهش دهید.
